Jak jeść deser na śniadanie?

Śniadaniowe desery praktykuję równie często, co owsiankę. Wiosną zapiekam rabarbar i truskawki pod kruszonką, a żeby bardziej odpowiadała porze posiłku, przygotowuję ją z mielonych orzechów i płatków owsianych. Latem pod owsianą kruszonkę trafiają inne sezonowe owoce w najróżniejszych połączeniach, eksperymentalnie doprawione ziołami z balkonu, a kiedy mam chęć na prawdziwe, poranne łasuchowanie robię sobie po prostu śniadaniową, zdrową mrożoną czekoladę. Często  też zapiekam same owoce z limoncello albo octem balsamicznym i jem posypane uprażonymi migdałami z gęstym jogurtem. A jesienią i zimą najbardziej lubię śniadaniowe szarlotki. Kiedy więc u Bei podpatrzyłam przepis na jesienny deser, nie zastanawiając się długo przygotowałam go na śniadanie. 

PIECZONE JESIENNE OWOCE Z DOMOWĄ POMARAŃCZÓWKĄ

przepis od Bei z moimi zmianami

4 figi

garść różowych winogron (użyłam drobnych, aromatycznych, krajowych owoców)

garść węgierek

1 łyżka miodu

100 ml domowej pomarańczówki (w oryginale limoncello)

skórka otarta z 1 pomarańczy

2 łyżki płatków migdałów

jogurt naturalny do podania (w oryginale creme fraiche)

Figi przekrój na ćwiartki. Śliwki wypestkuj i podziel na połówki. Rozłóż wszystkie owoce w naczyniu do zapiekania. Miód wymieszaj z pomarańczówką i skórką z pomarańczy. Mieszanką zalej owoce. Wstaw naczynie z owocami na 20 minut do piekarnika rozgrzanego do 180ºC. Gorące owoce podawaj posypane uprażonymi płatkami migdałów z łyżką jogurtu naturalnego (świetnie sprawdzi się w tej roli także labneh).

Tamaryndowiec w perskiej potrawce z dynią i soczewicą

We wczorajszym odcinku programu MasterChef zmierzyliśmy się z nie lada zadaniem, co świetnie widać było po naszych, zdziwionych minach. Większość z nas jeszcze przed podniesieniem tajemniczych skrzynek wyczuła pismo nosem, a wdychanie zapachów dobywających się spod skrzynek i towarzyszące mu przewracanie oczami wyglądało doprawdy przezabawnie. Pamiętam, że mnie bardzo ucieszył durian oraz chlebowiec chempedak, które ubóstwiam i zajadam się nimi do granic możliwości, za każdym razem kiedy odwiedzam Azję południowo-wschodnią. Po minucie radości doznałam jednak chłodnego otrzeźwienia. Nie miałam bladego pojęcia, co z tak pysznego duriana i chempadaka można ugotować. Ostatecznie owoce skonsumowałam na surowo, tak jak lubię najbardziej, a danie, przygotowałam z innych produktów. Gdyby więc wpadł wam do głowy szalony pomysł, by je odtworzyć (było całkiem smaczne) albo gdybyście całkiem przypadkiem mieli w lodówce garść ukwiałów, korzeń kolokazji, żeń-szeń i pęczek fasolnika chińskiego to przepis na makaron, który przygotowałam w tej konkurencji znajdziecie klikając TU. 

Dzisiaj idąc tropem dziwnie brzmiących produktów, orientalnego pochodzenia zapraszam na przepyszne, sycące danie rodem z aromatycznej Persji. Kuchnię bliskowschodnią, arabską i indyjską kocham miłością wielką i dozgonną. Choć w swojej, nie tak krótkiej przecież, kulinarnej karierze, przechodziłam fascynacje różnymi, bardziej lub mniej egzotycznymi regionami kulinarnymi, kuchnia północnej Afryki, Bliskiego Wschodu, dawnej Persji i północnych Indii wciąż inspiruje mnie do nowych poszukiwań. Przepis podaję dzisiaj, bo można w nim wykorzystać pastę z tamaryndowca, która była jednym z dziwnych składników, które znaleźliśmy w tajemniczych skrzynkach. Ja do swojego dania wykorzystałam suszone owoce, które przywiozłam na początku roku z Indii ale klasyczna pasta z tamaryndowca sprawdzi się tu równie dobrze. Danie jest dosyć słodkie, aromatyczne i bardzo rozgrzewające. Świetnie smakuje z kawałkiem bagietki albo brązowym ryżem, choć podane obok pieczonego łososia, zamarynowanego uprzednio w harissie, smakuje równie dobrze. 

Aromatyczna potrawka z dynią, soczewicą i tamaryndowcem

danie przygotowane po lekturze książki "Persiana" Sabriny Ghayour

1/2 dyni hokkaido

3/4 szklanki czerwonej soczewicy

1 1/2 szklanki passaty pomidorowej

1 cebula

1 kawałek kory cynamonu 

1 łyżeczka ziaren kuminu, zmielonych lub utłuczonych w moździeżu

1 łyżeczka mielonej kurkumy

2 łyżki pasty tamaryndowej

1 łyżka miodu

2 łyżki oleju roślinnego

sok z cytryny

sól

świeżo mielony czarny pieprz

natka pietruszki lub/i świeża mięta do podania

Soczewicę zalej wodą. Na rozgrzanym oleju podduś posiekaną cebulkę, dodaj przyprawy i duś razem, aż zaczną pachnieć. Dodaj pokrojoną w kostkę dynię, zwiększ ogień i podsmaż dynię chwilę razem z cebulą i przyprawami. Dodaj pastę z tamaryndowca, miód i passatę pomidorową, dopraw całość solą i pieprzem i zagotuj. Odlej wodę, w której moczyła się soczewica, przepłucz ziarna raz jeszcze i dodaj je do garnka z dynią. Dolej szklankę wody i gotuj na wolnym ogniu do momentu kiedy soczewica i dynia będą ugotowane. W razie potrzeby podlej potrawkę dodatkową ilością wody.  Całość dopraw do smaku sokiem z cytryny. Danie podawaj gorące, posypane posiekana natką lub/i miętą jako danie główne lub jako dodatek do pieczonej lub grilowanej ryby, marynowanej w harissie.

Jesienny, pikantny hummus z pieczoną papryką

Mój Kulinarny Świat staram się wzbogacać tak często, jak to tylko możliwe. Lubię poranną lekturę listy czytelniczej na bloggerze, z której zawsze wysupłuję jakieś nowe rozwiązania, pomysły na połączenia, które urzekają mnie od razu albo na kompozycje składników, których nigdy nie próbowałam. Lubię zapomnieć się z nową książką kulinarną i zaczytywać się w historiach przyrządzania bakłażanów w różnych regionach świata albo zaznaczać przepisy, do których na pewno zechcę powrócić. 

Wszystko to, powoduje czasem, że wychodząc do ludzi zapominam, że fakt, iż jestem szaleńczo rozkochana w kuchni nie czyni wszystkich wokół podobnymi. Dziwię się więc znajomym, którzy nie traktują sernika z dynią jak jesiennego, cukierniczego standardu, nie próbowali hummusu, nie słyszeli o kafirze, a woda różana kojarzy się im jedynie z perfumerią. W takich sytuacjach po chwili autentycznego zdziwienia, szybko otrząsam się ze smakowitego rozmarzenia i zapowiadam tymże znajomym kulinarną edukację. 

Żeby nie być gołosłowną, na wczorajszy wieczór w miłym towarzystwie, w ramach szerzenia w narodzie miłości do hummusu, przygotowałam dwie miski tej pysznej pasty. Jedną w wersji tradycyjnej z odrobiną za'ataru, a drugą z harissą i pieczoną papryką. Towarzystwo jednogłośnie wybrało wersję numer dwa, na którą przepisem dzielę się niezwłocznie.

HUMMUS Z HARISSĄ I PIECZONĄ PAPRYKĄ

1 1/2 szklanki ugotowanej ciecierzycy (jeśli używasz ciecierzycy z puszki, dokładnie ją przepłucz, w  puszkowej zalewie znajdują się konserwanty)

1 czerwona papryka, upieczona i obrana ze skóry

1 ząbek czosnku

1 łyżka harissy

2 kopiaste łyżki tahiny (używam domowej)

sok z 1/2 cytryny

4 łyżki oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia

sól

woda z gotowania cieciorki (jeśli używasz cieciorki z puszki dodaj do hummusu wody mineralnej)

Wszystkie składniki zmiksuj blenderem na kremową pastę. Jej konsystencję dostosuj do swoich upodobań, dolewając odpowiednią ilość wody z gotowania cieciorki.

Hummus podawaj z pieczywem, skropiony dobrą oliwą z oliwek.

Smacznego! 

Na straganie w dzień targowy… Możesz kupić moją tartę :D

Stragan u Magdy odwiedzam regularnie od sześciu lat. Wiem, że zawsze mogę wpaść po garstkę pinoli, kupić tyle semoliny ile w danej chwili potrzebuję, a kiedy wpadnie mi do głowy przygotować deser z orzechami macadamia lub pekanami pierwsze kroki kieruję na Plac Na Stawach. 

Kiedy dowiedziałam się, że Magda szuka kogoś, kto od czasu do czau upiecze na Stragan wytrawną tartę bardzo się ucieszyłam. Moja radość wzrosła stukrotnie, kiedy mój wypiek zyskał uznanie właścicielki, a już w piątek maleńkie tartki, mojego autorstwa, pięknie komponowały się z innymi, pysznie wyglądającymi wypiekami. 

Zawsze lubiłam dzielić się swoimi wypiekami z najbliższymi ale wystawienie się na ocenę klientów to już zupełnie inna sprawa. Jestem bardzo ciekawa, jak sprawdzę się w tej roli. Póki co, postanowiłam, że na kolejną dostawę przygotuję dla Straganu Ekologicznego coś zupełnie nowego. Chętnych spróbowania moich małych wypieków zapraszam gorąco na krakowski Plac Na Stawach. Już we wtorek na Starganie Ekologicznym u Magdy będzie można zakupić pyszne wytrawne tarty, wśród których znajdziecie też te, mojego autorstwa.

Mini tarty podwójnie pomidorowe z ucieraną ricottą i serem Manchego

 6 tart

CIASTO:

30 g startego parmezanu

130 g mąki pszennej

70 g masła

1 łyżka oliwy

Z podanych składników zagnieć ciasto. Wyklej cienką warstwą ciasta nasmarowane tłuszczem foremki na tarty. Wstaw je do lodówki na 30 minut. Każdą foremkę przykryj papierem do pieczenia i obciąć fasolkami lub specjalnymi ceramicznymi kulkami. Wstaw je do piekarnika rozgrzanego do 180ºC na 15 minut. Wystudź i zdejmij papier z obciążeniem.

NADZIENIE:

6 suszonych pomidorów zmiksowanych na pastę

250 g ricotty

80 g startego na grubych oczkach sera Manchego (lub innego sera, np. koziej goudy lub bryndzy)

skórka otarta z 1 cytryny

3 łyżki oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia

4 pomidory 

2 gałązki tymianku (użyłam cytrynowego)

krem balsamiczny

oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia

sól

świeżo mielony, czarny pieprz

 Na podpieczonych spadach rozsmaruj cienką warstwę pasty z suszonych pomidorów. Ricottę utrzyj z  skórką cytrynową i oliwą, na końcu wmieszaj starty ser. Rozłóż nadzienie do każdej z foremek. Na wierzcu rozłóż cienkie plastry pomidorów, posypane listkami tymianku i przyprawami. Tarty skrop oliwą i kremem balsamicznym piecz 30-40 minut w 180ºC.

Podawaj w temperaturze pokojowej.

Smacznego!